Πηγή: Άντρεα Ζοκ
Μόλις έκανα την καθημερινή μου βόλτα στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.
Ο αριθμός των ανθρώπων που, με τόνους εναλλάξ σκεπτικούς και αμυντικούς, ευσυνείδητους και τύπου Curva Sud, ζητούν μια λαϊκή επανάσταση στο Ιράν που θα άλλαζε το τρέχον καθεστώς είναι συγκλονιστικός.
Οι περισσότεροι από αυτούς είναι άνθρωποι με έντιμη προοδευτική καταγωγή, μερικές φορές από την αντιισλαμική δεξιά.
Τώρα δεν μπορώ παρά να σκεφτώ το γεγονός ότι αυτοί οι άνθρωποι -για την καλή πίστη των οποίων δεν έχω καμία αμφιβολία- ζητούν, από την άνεση της τραπεζαρίας τους μετά το μεσημεριανό γεύμα, μια επανάσταση (δηλαδή, μια βίαιη ανατροπή, με αναπόφευκτη αιματοχυσία) του τρέχοντος θεσμικού πλαισίου του Ιράν.
Αν τους ρωτήσετε, παρεμπιπτόντως, τι γνωρίζουν για το Ιρανικό Σύνταγμα, οι απαντήσεις είναι ενοχλητικές: τίποτα στο κενό.
Αν τους ρωτήσετε για τις εσωτερικές συζητήσεις μεταξύ των κομμάτων στο Ιράν (ναι, επειδή είναι ένα πολυκομματικό σύστημα, όχι δικτατορία), ξεσπά ο ήχος της σιωπής.
Αυτό που «γνωρίζουν» και στο οποίο βασίζεται η ελπίδα για μια σφαγή σε μια απομακρυσμένη χώρα, είναι μερικές κοινοτοπίες που κατακρίνονται για την «καταστολή της ηθικής», συχνά παρμένες από ειδησεογραφικά ρεπορτάζ πριν από δέκα ή είκοσι χρόνια.
Μερικά επεισόδια που έγιναν viral στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.
Μερικές διδακτικές ιστορίες που διαβάστηκαν στο κομμωτήριο.
Και όλα αυτά τα πληροφοριακά «υποστηρικτικά στοιχεία» είναι, στην πραγματικότητα, απλώς μια βολική δικαιολογία για να διατυπώσει δημόσια τις ιδεολογικές του πεποιθήσεις.
Αν είσαι προοδευτικός, είσαι εναντίον των συντηρητικών.
Αν είσαι φιλελεύθερος, είσαι εναντίον των αντιδραστικών.
Αν είσαι δημοκράτης, είσαι εναντίον των αυταρχικών.
Αν είσαι Χριστιανός, είσαι εναντίον των Ισλαμιστών.
Και ούτω καθεξής, παίζοντας με νοητικά σχέδια τύπου δημοτικού σχολείου.
Έτσι, όταν βλέπω αυτούς τους ανθρώπους να ανησυχούν, ελπίζοντας σε αναταραχές, επαναστάσεις, ονειρευόμενοι νικηφόρους ήρωες της ελευθερίας στην άλλη άκρη του πλανήτη, δεν μπορώ παρά να παρατηρήσω ότι δεν μπορούν καν να μειώσουν τους φόρους βενζίνης στην πατρίδα τους.
Στην πατρίδα τους, υπομένουν φορολογική παρενόχληση, υπόκεινται σε ατελείωτες γραφειοκρατικές αναταραχές, ανέχονται πολιτικοποιημένη δικαιοσύνη, ανέχονται τα τέλη τηλεοπτικών αδειών για να παραδίδονται λύματα στα σπίτια τους, υποφέρουν από συντάξεις πείνας, υποκύπτουν στην καταστολή του δρόμου, δέχονται κυβερνητικές αλλαγές χωρίς να αλλάζει τίποτα, κ.λπ., κ.λπ.
Γιατί, όπως όλοι γνωρίζουμε, «είναι περίπλοκα»
εδώ. Στην άλλη άκρη του κόσμου, ωστόσο, όλα είναι απλά.
Με μερικές πρόχειρες ιδέες και έναν δεύτερο ξάδερφο του οποίου η κοπέλα είναι ομογενής, να 'μαστε —επιτέλους— να επευφημούμε μια όμορφη επανάσταση!
Μια δίκαιη, απαραίτητη, χειραφετητική επανάσταση.
Και από την άλλη πλευρά, αν δεν υπήρχαν δράματα στο Netflix και καμία φανφάρα στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης για το Καλό του Κόσμου, πώς θα μπορούσε κανείς να αντέξει την αβοήθητη καθημερινότητά του;
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου