Πηγή: Red Jackets
Μετά τον «Έπσταϊν», τίποτα δεν μπορεί να συνεχιστεί όπως πριν: ούτε οι μεταπολεμικές αξίες του «ποτέ ξανά», που αντανακλούσαν το συναίσθημα στο τέλος αιματηρών πολέμων, ούτε η ευρεία επιθυμία για μια «πιο δίκαιη» κοινωνία· ούτε η διπολική οικονομία της ακραίας ανισότητας πλούτου· ούτε η εμπιστοσύνη, μετά την αποκάλυψη της δωροδοκίας, των σάπιων θεσμών και των διαστροφών που κατέδειξαν οι φάκελοι του Έπσταϊν, ήταν ενδημικές σε ορισμένες δυτικές ελίτ.
Πώς μπορούμε να μιλάμε για «αξίες» σε αυτό το πλαίσιο;
Στο Νταβός, ο Μαρκ Κάρνεϊ ξεκαθάρισε ότι οι «κανόνες της τάξης» δεν ήταν τίποτα περισσότερο από μια ατημέλητη, σαν του Ποτέμκιν πρόσοψη που όλοι γνώριζαν ότι ήταν ψευδής, αλλά η οποία διατηρούνταν παρόλα αυτά. Γιατί; Απλώς επειδή η απάτη ήταν χρήσιμη. Το «επείγον» ήταν η ανάγκη να αποκρυφθεί η κατάρρευση του συστήματος σε έναν ριζοσπαστικό, αντι-αξιακό μηδενισμό. Κρύβοντας την πραγματικότητα ότι οι κύκλοι των ελίτ - γύρω από τον Έπσταϊν - λειτουργούσαν πέρα από τα ηθικά, νομικά ή ανθρώπινα όρια, αποφασίζοντας μεταξύ ειρήνης και πολέμου με βάση τις δικές τους μικροπρεπείς ορέξεις.
Οι ελίτ κατάλαβαν ότι μόλις ο απόλυτος αμοραλισμός των ηγεμόνων γινόταν γνωστός στον όχλο, η Δύση θα έχανε την αρχιτεκτονική των ηθικών αφηγήσεων που στηρίζουν με ακρίβεια μια εύτακτη ζωή. Αν το κατεστημένο είναι γνωστό ότι αποφεύγει την ηθική, γιατί να συμπεριφέρεται διαφορετικά κάποιος άλλος; Ο κυνισμός θα καταρρεύσει. Τι θα κρατούσε τότε ένα έθνος ενωμένο;
Λοιπόν, πιθανότατα μόνο ο ολοκληρωτισμός.
Η μεταμοντέρνα «πτώση» στον μηδενισμό τελικά κατέρρευσε στο αναπόφευκτο «αδιέξοδο» της (όπως προέβλεψε ο Νίτσε το 1888). Το παράδειγμα του «Διαφωτισμού» τελικά μεταμορφώθηκε στο αντίθετό του: έναν κόσμο χωρίς αξίες, νόημα ή σκοπό (πέρα από τον άπληστο προσωπικό πλουτισμό). Αυτό υπονοεί επίσης το τέλος της ίδιας της έννοιας της Αλήθειας, η οποία ήταν κεντρική στον δυτικό πολιτισμό από την εποχή του Πλάτωνα.
Η κατάρρευση υπογραμμίζει επίσης τις αποτυχίες της δυτικής μηχανικής συλλογιστικής: «Αυτός ο τύπος a priori, κλειστού βρόχου συλλογισμού είχε πολύ μεγαλύτερη επίδραση στη δυτική κουλτούρα από ό,τι θα μπορούσαμε να φανταστούμε... Έχει οδηγήσει στην επιβολή κανόνων που πιστεύεται ότι είναι αδιάψευστοι, όχι επειδή έχουν αποκαλυφθεί, αλλά επειδή έχουν αποδειχθεί επιστημονικά και επομένως δεν υπάρχει προσφυγή εναντίον τους», παρατηρεί ο Aurelien.
Αυτός ο μηχανιστικός τρόπος σκέψης έπαιξε σημαντικό ρόλο στο τρίτο στάδιο της «κατάρρευσης του Νταβός» (ακολουθώντας την πνευματική παρακμή και την κατάρρευση της εμπιστοσύνης στην ηγεσία). Η μηχανιστική σκέψη, βασισμένη σε μια ψευδοεπιστημονική και ντετερμινιστική κοσμοθεωρία, οδήγησε σε οικονομικές αντιφάσεις που εμπόδισαν τους Δυτικούς οικονομολόγους να δουν τι ήταν ακριβώς κάτω από τη μύτη τους: ένα υπερ-χρηματιστηριακό οικονομικό σύστημα, εξ ολοκλήρου στην υπηρεσία των ολιγαρχών και των εμπλεκομένων.
Καμία αποτυχία των οικονομικών μας μοντέλων, όσο σοβαρή κι αν ήταν, «δεν έχει αποδυναμώσει τη σιδερένια λαβή των μαθηματικών οικονομολόγων στις κυβερνητικές πολιτικές. Το πρόβλημα είναι ότι η επιστήμη, σε αυτή τη δυαδική λειτουργία αιτίας-αποτελέσματος, δεν έχει καταφέρει να αντιμετωπίσει ούτε το χάος ούτε την πολυπλοκότητα της ζωής» (Aurelien). Άλλες θεωρίες -εκτός από τη Νευτώνεια φυσική- όπως η κβαντική θεωρία ή η θεωρία του χάους έχουν αποκλειστεί σε μεγάλο βαθμό από τον τρόπο σκέψης μας.
Η σημασία του «Νταβός» (ακολουθούμενη από τις αποκαλύψεις για τον Έπσταϊν) είναι ότι ο Χάμπτι-Ντάμπτι της εμπιστοσύνης έχει πέσει από τον τοίχο και δεν μπορεί πλέον να ξαναχτιστεί.
Αυτό που είναι εξίσου σαφές είναι ότι οι κύκλοι του Έπσταϊν δεν αποτελούνταν αποκλειστικά από διεστραμμένα άτομα. «Όσα έχουν αποκαλυφθεί υποδεικνύουν συστηματικές, οργανωμένες και τελετουργικές πρακτικές». Και αυτό αλλάζει τα πάντα, όπως παρατηρεί ο σχολιαστής Lucas Leiroz:
«Δίκτυα αυτού του είδους υπάρχουν μόνο όταν υποστηρίζονται από βαθιά θεσμική προστασία. Δεν υπάρχει τελετουργική παιδοφιλία, ούτε εμπορία ανθρώπων σε διεθνική κλίμακα, ούτε συστηματική παραγωγή ακραίου υλικού, χωρίς πολιτική, αστυνομική, δικαστική και δημοσιογραφική κάλυψη. Αυτή είναι η λογική της εξουσίας».
Ο Epstein αναδύεται από την πληθώρα των email ως παιδόφιλος και σίγουρα ως ανήθικο άτομο, αλλά και ως μια εξαιρετικά έξυπνη προσωπικότητα και ένας σοβαρός γεωπολιτικός παράγοντας, του οποίου οι πολιτικές γνώσεις εκτιμήθηκαν από υψηλόβαθμα στελέχη σε όλο τον κόσμο. Ήταν μάστερ της γεωπολιτικής, όπως περιέγραψε ο Michael Wolff (ήδη από το 2018, καθώς και σε πρόσφατα δημοσιευμένη αλληλογραφία μέσω email), ακόμη και στον πόλεμο μεταξύ της εβραϊκής εξουσίας και των εθνικών.
Αυτό υποδηλώνει ότι ο Epstein ήταν λιγότερο εργαλείο της Μυστικής Υπηρεσίας και περισσότερο «ισότιμος» τους. Δεν είναι περίεργο που οι ηγέτες επιδίωκαν την παρέα του (και για σοβαρά ανήθικους λόγους, επίσης, τους οποίους δεν μπορούμε να αγνοήσουμε). Και είναι σαφές ότι το (μονοκομματικό) Βαθύ Κράτος ελίσσεται μέσω αυτού. Και τελικά, ο Έπσταϊν γνώριζε πάρα πολλά.
Ο Ντέιβιντ Ρόθκοπφ, πρώην σύμβουλος πολιτικών υποθέσεων του Δημοκρατικού Κόμματος, αναλογίζεται τι σημαίνει ο Έπσταϊν για την Αμερική:
«[Οι νέοι Αμερικανοί] συνειδητοποιούν ότι οι θεσμοί τους τους απογοητεύουν και ότι θα πρέπει να [σώσουν τους εαυτούς τους]... Υπάρχουν δεκάδες χιλιάδες άνθρωποι στη Μινεάπολη που λένε ότι δεν πρόκειται πλέον για συνταγματικά ζητήματα, ή για το κράτος δικαίου ή τη δημοκρατία - κάτι που μπορεί να φαίνεται καλή ιδέα - αλλά αυτό απέχει πολύ από τον μέσο άνθρωπο που κάθεται στο τραπέζι της κουζίνας».
«Οι άνθρωποι λένε ότι το Ανώτατο Δικαστήριο δεν θα μας προστατεύσει. Το Κογκρέσο δεν θα μας προστατεύσει. Ο Πρόεδρος είναι ο εχθρός. Αναπτύσσει τον στρατό του στις πόλεις μας. Οι μόνοι άνθρωποι που μπορούν να μας προστατεύσουν είμαστε εμείς οι ίδιοι».
«Είναι οι «ηλίθιοι δισεκατομμυριούχοι»» [αναφορά στον παλιό αμορφισμό: «Είναι η οικονομία, ηλίθιε»] Ο Ρόθκοπφ εξηγεί:
«Το σημείο που προσπαθώ να τονίσω είναι ότι αν δεν συνειδητοποιήσεις ότι η ισότητα και η ατιμωρησία των ελίτ είναι κεντρικά ζητήματα για όλους, ότι οι άνθρωποι πιστεύουν ότι το σύστημα είναι στημένο και δεν λειτουργεί γι' αυτούς... δεν πιστεύεις πλέον ότι το αμερικανικό όνειρο είναι πραγματικό και ότι ο έλεγχος της χώρας έχει κλαπεί από μια χούφτα υπερπλούσιων, που δεν πληρώνουν φόρους και γίνονται όλο και πλουσιότεροι, ενώ οι υπόλοιποι από εμάς μένουμε όλο και πιο πίσω, [τότε δεν μπορείς να καταλάβεις τη σημερινή απελπισία μεταξύ των κάτω των 35 ετών]».
Ο Ρόθκοπφ υποστηρίζει ότι το επεισόδιο Νταβός/Έπσταϊν σηματοδοτεί το ρήγμα μεταξύ του λαού και των άρχουσων τάξεων.
«Οι δυτικές κοινωνίες αντιμετωπίζουν τώρα ένα δίλημμα που δεν μπορεί να επιλυθεί μέσω εκλογών, κοινοβουλευτικών επιτροπών ή ομιλιών. Πώς μπορούμε να συνεχίσουμε να αποδεχόμαστε την εξουσία των θεσμών που έχουν προστατεύσει αυτό το επίπεδο φρίκης; Πώς μπορούμε να διατηρήσουμε τον σεβασμό για τους νόμους που εφαρμόζονται επιλεκτικά από ανθρώπους που ζουν πάνω από αυτούς;» δηλώνει ο Λέιροζ.
Η απώλεια σεβασμού, ωστόσο, δεν λύνει το πρόβλημα. Κανένα συμβατικό πολιτικό κόμμα δεν έχει λύση για τις αποτυχίες της «οικονομίας του τραπεζιού»: την έλλειψη αρκετά καλά αμειβόμενων θέσεων εργασίας, πρόσβασης στην υγειονομική περίθαλψη, την εκπαίδευση και την ακριβή στέγαση. Κανένα κυρίαρχο κόμμα δεν μπορεί να δώσει μια αξιόπιστη απάντηση σε αυτά τα υπαρξιακά ζητήματα, επειδή, για δεκαετίες, η οικονομία έχει ακριβώς «στηθεί», δηλαδή, αναπροσανατολιστεί δομικά προς μια χρηματιστικοποιημένη, βασισμένη στο χρέος οικονομία, εις βάρος της πραγματικής οικονομίας.
Αυτό θα απαιτούσε την πλήρη εξάλειψη της τρέχουσας αγγλοσαξονικής φιλελεύθερης δομής της αγοράς και την αντικατάστασή της με μια άλλη. Αλλά αυτό θα απαιτούσε μια δεκαετία μεταρρυθμίσεων, και οι ολιγάρχες θα αντιτίθεντο ανοιχτά.
Ιδανικά, θα αναδυθούν νέα πολιτικά κόμματα. Στην Ευρώπη, ωστόσο, οι «γέφυρες» που θα μπορούσαν ενδεχομένως να μας βοηθήσουν να βγούμε από τις βαθιές δομικές μας αντιφάσεις έχουν καταστραφεί σκόπιμα στο όνομα ενός cordon sanitaire που έχει σχεδιαστεί για να αποτρέψει την εμφάνιση οποιασδήποτε μη κεντρώας πολιτικής σκέψης.
Εάν οι διαμαρτυρίες δεν έχουν κανένα αποτέλεσμα στην αλλαγή του status quo και παραμείνουν οι εκλογές μεταξύ των κομμάτων Tweedle Dee και Dum της υπάρχουσας τάξης πραγμάτων, οι νέοι θα καταλήξουν στο συμπέρασμα ότι «κανείς δεν έρχεται να μας σώσει» και μπορεί να καταλήξουν, μέσα στην απελπισία τους, ότι το μέλλον μπορεί να αποφασιστεί μόνο στους δρόμους.
conflictsforum.substack.com — Μετάφραση από τον Old Hunter
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου