Πηγή: Μαρτίνο Μόρα
Στο έργο του «Scritti Corsari», ο Pier Paolo Pasolini εξέφρασε τουλάχιστον μια μεγάλη αλήθεια. Μια βαθιά αλήθεια. Αυτή της θεμελιώδους διάκρισης μεταξύ «φτώχειας» και «μιζέριας». Μας φαίνονται ίδιες, αλλά καθόλου δεν είναι.
Η μιζέρια είναι ατιμωτική, η φτώχεια είναι ευγενής. Η μιζέρια στερείται αξιοπρέπειας, η φτώχεια είναι αξιοπρεπής. Η μιζέρια υποβαθμίζει, η φτώχεια ανυψώνει.
Στο Ευαγγέλιο, ο Χριστός καταδικάζει πνευματικά την πολυτέλεια και εξυψώνει τη φτώχεια. Όχι τη μιζέρια.
Ακόμα και ένας πλούσιος άνθρωπος μπορεί να είναι πνευματικά φτωχός, όταν περιφρονεί τον πλούτο του, ακόμα και όταν τον χρησιμοποιεί. Δυστυχώς, αυτό είναι πολύ σπάνιο.
Αν η μιζέρια πρέπει να απορριφθεί όπως η πανούκλα, η φτώχεια είναι μια μεγάλη ευλογία. Την ίδια στιγμή που η Ιταλία έπαψε να είναι μια φτωχή χώρα - αλλά ευτυχώς όχι μια άθλια - έχασε τον εαυτό της.
Είναι η παράλογη οικονομιστική νοοτροπία, τόσο στο ιστορικά θριαμβευτικό αμερικανικό καπιταλιστικό-εμπορικό πνεύμα της όσο και στο ιστορικά ανεπιτυχές μαρξιστικό συλλογικό πνεύμα της, που είναι ανίκανη να διακρίνει μεταξύ φτώχειας και μιζέριας. Αυτό το οικονομιστικό πνεύμα είναι πάντα εξαιρετικά βέβηλο και αποιεροποιητικό, ακόμα και όταν προσποιείται ότι δεν είναι.
Η φτώχεια υποβαθμίζει τους λαούς και τους πολιτισμούς. Η χλιδή τους σκοτώνει.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου