Gaude, Maria Virgo: cunctas haereses sola interemisti in Universo mundo
(από το Θείο Γραφείο)
« Χαίρε, Παρθένε Μαρία· μόνη εσύ κατέστειλες όλες τις αιρέσεις σε όλο τον κόσμο ».
Η Καθολική Μαριολογία, εκτός του ότι είναι ένα αναπόφευκτο σταυροδρόμι όλων των θεολογικών κλάδων, αντιπροσωπεύει ένα τρομερό φράγμα ενάντια σε όλα τα δογματικά σφάλματα και τις αποκλίσεις. Όσοι έχουν μια σωστή εικόνα του μυστηρίου της Μαρίας είναι επομένως άτρωτοι σε αυτό και διατηρούν εύκολα την αληθινή πίστη. Όσοι, από την άλλη πλευρά, επιδιώκουν να το νοθεύσουν, αναπόφευκτα πρέπει να διαστρεβλώσουν τον λόγο για την Παναγία και να μειώσουν τον ρόλο της. Αυτό φαίνεται να είναι το πραγματικό ζήτημα στην αντίθεση ορισμένων εκκλησιαστικών υποστηρικτών στην αλήθεια της Συν-Λύτρωσης: αυτό που στοχοποιείται δεν είναι απλώς η συνεργασία της Μητέρας στη δράση του Σωτήρα, αλλά η ουσία του λυτρωτικού έργου και, κατά συνέπεια, η ίδια η φύση της Καθολικής θρησκείας, την οποία προσπαθούν να διαστρεβλώσουν σε μια αόριστη Γνωστική πεποίθηση.
Απόρριψη της Χριστιανικής Σωτηρίας
Στην πραγματικότητα, πίσω από την φαινομενικά ευσεβή πρόθεση διατήρησης και υπεράσπισης της μοναδικότητας της μεσολάβησης του Χριστού, φαίνεται να υπάρχει μια κρυφή πρόθεση που την αδειάζει από κάθε νόημα και αξία: ο Σταυρός του Χριστού, στην πραγματικότητα, δεν παρουσιάζεται πλέον ως εξιλαστήρια θυσία για όλες τις ανθρώπινες αμαρτίες, απαραίτητη προϋπόθεση για τη συμφιλίωση με τον Θεό, αλλά μάλλον ως απλή επίδειξη καλοσύνης που θα τις υπερέβαινε χωρίς επανόρθωση, ακυρώνοντας έτσι τις απαιτήσεις της δικαιοσύνης και αφήνοντας τους αμαρτωλούς όπως είναι.
Αυτή η λουθηρανικού τύπου ιδέα προϋποθέτει την υπόθεση ότι στον Θεό, η δικαιοσύνη και το έλεος είναι ένα και το αυτό. Αυτή η παράλογη ταύτιση, ωστόσο, δεν σέβεται ούτε τις έννοιες της λογικής ούτε τα δεδομένα της Αποκάλυψης.
Αν στο επίπεδο της ανθρώπινης ατέλειας υπάρχει πράγματι μια ορισμένη ένταση μεταξύ αυτών των δύο αρετών, αυτή απουσιάζει εντελώς στο επίπεδο της απόλυτης θεϊκής τελειότητας.
Η αμαρτία, ως προσβολή κατά του Θεού, απαιτεί αναγκαστικά επανόρθωση. Δεδομένου ότι το αντικείμενο της προσβολής είναι το Υπέρτατο Αγαθό, η άπειρη Αγάπη, η επανόρθωση, για να είναι ανάλογη, πρέπει με τη σειρά της να έχει άπειρη αξία. Αυτό δημιουργεί ένα δράμα για τον αμαρτωλό χωρίς διέξοδο: ως πλάσμα, στην πραγματικότητα, δεν θα μπορέσει ποτέ να αποπληρώσει αυτό το χρέος.
Έτσι, το έλεος του Πατέρα στέλνει τον Υιό στον κόσμο για να ενσαρκωθεί και να εξιλεωθεί στη θέση μας, επιτυγχάνοντας έτσι εκείνη τη συμφιλίωση της οποίας το βάρος έπεφτε στον άνθρωπο, αλλά την οποία μόνο ο Θεός μπορούσε να επιφέρει: αυτός είναι ο λόγος για έναν Θεάνθρωπο, που αποτυπώθηκε αριστοτεχνικά από τον Άγιο Άνσελμο της Αόστα , αλλά ήδη υποδείχθηκε σαφώς, εννέα αιώνες νωρίτερα, από τον Άγιο Ειρηναίο της Λυών .
Αυτή η αλήθεια ανήκει επομένως στον θεμελιώδη πυρήνα της χριστιανικής πίστης. Η απόρριψη ή η αγνόησή της ισοδυναμεί με μια συγκαλυμμένη αποστασία.
Μη Καθολικοί Ιεράρχες
Σίγουρα δεν είναι ευχάριστο να μιλάμε άσχημα για άτομα που κατέχουν θέσεις ευθύνης στην Εκκλησία. Ωστόσο, δεδομένης της επιμονής με την οποία ορισμένοι άνθρωποι, παρά την υπεράσπιση και τη διευκρίνιση από το παπικό Μαγιστέριο, επιμένουν να αντιτίθενται στο δόγμα της Συν-Λύτρωσης, καθίσταται απαραίτητο να τους απαρνηθούμε.
Ένας επίσκοπος, που απαλλάχθηκε από την επισκοπή του πολύ νωρίτερα και κλήθηκε στη Ρώμη για μια θέση μεγαλύτερου κύρους παρά ουσίας - είτε λόγω της αμηχανίας που προκάλεσαν οι τραγουδιστικές του εμφανίσεις κατά τη διάρκεια της Λειτουργίας, συνοδευόμενες από κιθάρα και ποπ μουσική, είτε για πιο σοβαρούς λόγους, δεν γνωρίζουμε - έχει ήδη υπερασπιστεί ένθερμα την αποκρουστική διακήρυξη Fiducia supplicans . Τώρα υποστηρίζει σθεναρά το ανάξιο χάος Mater populi fidelis .
Αυτές οι αξιολύπητες προσπάθειες να ζαχαρώσουν ένα χάπι που οι πιστοί (οι αληθινοί πιστοί) δεν θέλουν να καταπιούν υποδηλώνουν ότι το Βατικανό πραγματικά ξεμένει από επιχειρήματα.
Αν ο Αργεντινός πορνογράφος χρησιμοποιεί τον πιστό του Σαν Ρέμο για να κερδίσει την εύνοια του κοινού, θα μπορούσε κανείς να σκεφτεί ότι είναι -όπως λένε- κουρασμένος.
Ο θεωρητικός του ερωτισμού και ο υποστηρικτής της ποπ θεολογίας , επιπλέον, φαίνεται να καταλαβαίνουν καλά ο ένας τον άλλον, κάτι που σίγουρα δεν συνηγορεί υπέρ κανενός από τα δύο.
Αυτό που θέλουμε να σημειώσουμε, για να επιστρέψουμε στο θέμα, είναι ότι οι θέσεις τους δεν είναι καθολικές, καθώς απορρίπτουν λίγο πολύ ρητά μια κεντρική αλήθεια της Χριστιανικής Αποκάλυψης. Αντίθετα, απηχούν ιδέες τυπικές της Ιουδαϊκής Καμπάλα και του Φραγκικού Χασιδισμού , όπως αυτή μιας καλής θεότητας που θα έπρεπε να διορθώσει το έργο ενός κακού δημιουργού, και αυτή μιας παράλογης λύτρωσης μέσω της αμαρτίας.
Αν αυτές είναι πράγματι οι ιδεολογικές ρίζες, ποιος βρίσκεται πίσω από τα παρασκήνια και υποστηρίζει τέτοιες μορφές, κρατώντας τες στη θέση τους και χρησιμοποιώντας τες ως ανατρεπτές του καθολικού δόγματος;
Μια άλλη θρησκεία.
Το πραγματικό πρόβλημα είναι ότι ένας «Χριστιανισμός» χωρίς τον Σταυρό ή τη Λύτρωση δεν είναι πλέον Χριστιανισμός, αλλά μια διαφορετική θρησκεία που τον ανάγει σε μια παραλλαγή του μεταβιβλικού Ιουδαϊσμού, που αναπτύχθηκε σε ασυμβίβαστη και εκούσια αντίθεση με τον Χριστό.
Ακόμα και τα λίγα σύμβολα και όροι της καθολικής παράδοσης που εξακολουθούν να χρησιμοποιούνται είναι κενά από την πραγματική τους σημασία και γεμάτα με ξένο περιεχόμενο που προκύπτει από μια διαστρέβλωση των ευαγγελικών διδασκαλιών (ένταξη, αποδοχή, άπειρο έλεος κ.λπ.).
Η σωτηρία, στην πραγματικότητα, απαιτεί αναγκαστικά τη μεταστροφή και τη συνεργασία του ανθρώπου υπό την επίδραση της προγενέστερης χάρης, στην οποία πρέπει να συναινέσει, ώστε οι πραγματικές χάρες να καρποφορήσουν και να στεφθούν από την πνευματική αναγέννηση του λυτρωμένου αμαρτωλού. Χωρίς αυτό, όλα στη χριστιανική ζωή χάνουν νόημα και αξία: η προσευχή, η ταπείνωση, ο ηθικός νόμος, τα Μυστήρια...
Όποιος επιθυμεί να νιώθει γαλήνη ενώ επιμένει στις πιο άθλιες κακίες, πρέπει προφανώς να εξαλείψει όλα αυτά με τις δογματικές τους προϋποθέσεις, μεταμφιέζοντας την ασέβεια με μια επίφαση θρησκείας.
Η τραγική πτυχή αυτής της συγκαλυμμένης αποστασίας είναι ότι αυτοί οι κύριοι έχουν χάσει την επαφή με την πραγματικότητα των αληθινών πιστών, οι οποίοι, ως επί το πλείστον, τους αγνοούν. Ίσως ακόμα ακούγονται μόνο σε σεμινάρια, μοναστήρια και θεολογικές σχολές, οι οποίες παράγουν -με λίγες ευτυχείς εξαιρέσεις- ιερείς και κληρικούς τόσο ιδεολογικά καθοδηγούμενους που τώρα είναι εντελώς αποκομμένοι από τους πραγματικούς Καθολικούς.
Το μόνο σημάδι που θα μπορούσε ενδεχομένως να διαπεράσει αυτόν τον νοητικό μανδύα είναι η αντίθεση στα Σόδομα και τη Σιών, που συνδέονται στενά με ένα ενιαίο ανατρεπτικό σχέδιο. Αφού, ωστόσο, πολλοί ανήκουν στους πρώτους ή εκβιάζονται ή είναι εγγεγραμμένοι στη μισθοδοσία των δεύτερων, αλίμονο σε όποιον τους επικρίνει. Ένα
ανυπέρβλητο προπύργιο
. Με το αγνό έλεος του Θεού, κατέχουμε την Καθολική πίστη και, ακριβώς γι' αυτόν τον λόγο, αναγνωρίζουμε την Άμωμη Συν-Λυτρώτρια ως μια αήττητη άμυνα, η οποία μας διαφυλάσσει στην ορθή διδασκαλία και αποκρούει μακριά μας κάθε κακή επιρροή των σύγχρονων αιρέσεων. Προστατευόμενοι προσεκτικά τόσο από δηλητηριώδεις πολεμικές όσο και από βολικό καμουφλάζ, καταφεύγουμε σαν παιδιά κάτω από τον μανδύα Της για να αφήσουμε τον εαυτό μας να προστατευτεί από Αυτήν, η οποία γνωρίζει καλά πώς να προστατεύει τα παιδιά Της από κάθε κίνδυνο.
Υπό την καθοδήγησή Της, η θρησκεία μας θα παραμείνει πάντα, με τη θεία χάρη, αυτή των Πατέρων, των Μαρτύρων και των Αγίων. Κωφεύουμε σε όλα τα άλλα, αποφασισμένοι να επιμείνουμε στην αλήθεια μέχρι θανάτου, όποιο και αν είναι το κόστος.
Επιπλέον, απολαμβάνουμε τη συντροφιά όλου του Ουρανού, ο οποίος είναι παρών και ενεργός στη γη όπως ποτέ άλλοτε, παρά οποιαδήποτε εμφάνιση για το αντίθετο.
http://www.unavox.it/ArtDiversi/DIV7559_D_Amico_
Vero_fine_di_chi_nega_la_corredenzione.html
Η Καθολική Μαριολογία, εκτός του ότι είναι ένα αναπόφευκτο σταυροδρόμι όλων των θεολογικών κλάδων, αντιπροσωπεύει ένα τρομερό φράγμα ενάντια σε όλα τα δογματικά σφάλματα και τις αποκλίσεις. Όσοι έχουν μια σωστή εικόνα του μυστηρίου της Μαρίας είναι επομένως άτρωτοι σε αυτό και διατηρούν εύκολα την αληθινή πίστη. Όσοι, από την άλλη πλευρά, επιδιώκουν να το νοθεύσουν, αναπόφευκτα πρέπει να διαστρεβλώσουν τον λόγο για την Παναγία και να μειώσουν τον ρόλο της. Αυτό φαίνεται να είναι το πραγματικό ζήτημα στην αντίθεση ορισμένων εκκλησιαστικών υποστηρικτών στην αλήθεια της Συν-Λύτρωσης: αυτό που στοχοποιείται δεν είναι απλώς η συνεργασία της Μητέρας στη δράση του Σωτήρα, αλλά η ουσία του λυτρωτικού έργου και, κατά συνέπεια, η ίδια η φύση της Καθολικής θρησκείας, την οποία προσπαθούν να διαστρεβλώσουν σε μια αόριστη Γνωστική πεποίθηση.
Απόρριψη της Χριστιανικής Σωτηρίας
Στην πραγματικότητα, πίσω από την φαινομενικά ευσεβή πρόθεση διατήρησης και υπεράσπισης της μοναδικότητας της μεσολάβησης του Χριστού, φαίνεται να υπάρχει μια κρυφή πρόθεση που την αδειάζει από κάθε νόημα και αξία: ο Σταυρός του Χριστού, στην πραγματικότητα, δεν παρουσιάζεται πλέον ως εξιλαστήρια θυσία για όλες τις ανθρώπινες αμαρτίες, απαραίτητη προϋπόθεση για τη συμφιλίωση με τον Θεό, αλλά μάλλον ως απλή επίδειξη καλοσύνης που θα τις υπερέβαινε χωρίς επανόρθωση, ακυρώνοντας έτσι τις απαιτήσεις της δικαιοσύνης και αφήνοντας τους αμαρτωλούς όπως είναι.
Αυτή η λουθηρανικού τύπου ιδέα προϋποθέτει την υπόθεση ότι στον Θεό, η δικαιοσύνη και το έλεος είναι ένα και το αυτό. Αυτή η παράλογη ταύτιση, ωστόσο, δεν σέβεται ούτε τις έννοιες της λογικής ούτε τα δεδομένα της Αποκάλυψης.
Αν στο επίπεδο της ανθρώπινης ατέλειας υπάρχει πράγματι μια ορισμένη ένταση μεταξύ αυτών των δύο αρετών, αυτή απουσιάζει εντελώς στο επίπεδο της απόλυτης θεϊκής τελειότητας.
Η αμαρτία, ως προσβολή κατά του Θεού, απαιτεί αναγκαστικά επανόρθωση. Δεδομένου ότι το αντικείμενο της προσβολής είναι το Υπέρτατο Αγαθό, η άπειρη Αγάπη, η επανόρθωση, για να είναι ανάλογη, πρέπει με τη σειρά της να έχει άπειρη αξία. Αυτό δημιουργεί ένα δράμα για τον αμαρτωλό χωρίς διέξοδο: ως πλάσμα, στην πραγματικότητα, δεν θα μπορέσει ποτέ να αποπληρώσει αυτό το χρέος.
Έτσι, το έλεος του Πατέρα στέλνει τον Υιό στον κόσμο για να ενσαρκωθεί και να εξιλεωθεί στη θέση μας, επιτυγχάνοντας έτσι εκείνη τη συμφιλίωση της οποίας το βάρος έπεφτε στον άνθρωπο, αλλά την οποία μόνο ο Θεός μπορούσε να επιφέρει: αυτός είναι ο λόγος για έναν Θεάνθρωπο, που αποτυπώθηκε αριστοτεχνικά από τον Άγιο Άνσελμο της Αόστα , αλλά ήδη υποδείχθηκε σαφώς, εννέα αιώνες νωρίτερα, από τον Άγιο Ειρηναίο της Λυών .
Αυτή η αλήθεια ανήκει επομένως στον θεμελιώδη πυρήνα της χριστιανικής πίστης. Η απόρριψη ή η αγνόησή της ισοδυναμεί με μια συγκαλυμμένη αποστασία.
Μη Καθολικοί Ιεράρχες
Σίγουρα δεν είναι ευχάριστο να μιλάμε άσχημα για άτομα που κατέχουν θέσεις ευθύνης στην Εκκλησία. Ωστόσο, δεδομένης της επιμονής με την οποία ορισμένοι άνθρωποι, παρά την υπεράσπιση και τη διευκρίνιση από το παπικό Μαγιστέριο, επιμένουν να αντιτίθενται στο δόγμα της Συν-Λύτρωσης, καθίσταται απαραίτητο να τους απαρνηθούμε.
Ένας επίσκοπος, που απαλλάχθηκε από την επισκοπή του πολύ νωρίτερα και κλήθηκε στη Ρώμη για μια θέση μεγαλύτερου κύρους παρά ουσίας - είτε λόγω της αμηχανίας που προκάλεσαν οι τραγουδιστικές του εμφανίσεις κατά τη διάρκεια της Λειτουργίας, συνοδευόμενες από κιθάρα και ποπ μουσική, είτε για πιο σοβαρούς λόγους, δεν γνωρίζουμε - έχει ήδη υπερασπιστεί ένθερμα την αποκρουστική διακήρυξη Fiducia supplicans . Τώρα υποστηρίζει σθεναρά το ανάξιο χάος Mater populi fidelis .
Αυτές οι αξιολύπητες προσπάθειες να ζαχαρώσουν ένα χάπι που οι πιστοί (οι αληθινοί πιστοί) δεν θέλουν να καταπιούν υποδηλώνουν ότι το Βατικανό πραγματικά ξεμένει από επιχειρήματα.
Αν ο Αργεντινός πορνογράφος χρησιμοποιεί τον πιστό του Σαν Ρέμο για να κερδίσει την εύνοια του κοινού, θα μπορούσε κανείς να σκεφτεί ότι είναι -όπως λένε- κουρασμένος.
Ο θεωρητικός του ερωτισμού και ο υποστηρικτής της ποπ θεολογίας , επιπλέον, φαίνεται να καταλαβαίνουν καλά ο ένας τον άλλον, κάτι που σίγουρα δεν συνηγορεί υπέρ κανενός από τα δύο.
Αυτό που θέλουμε να σημειώσουμε, για να επιστρέψουμε στο θέμα, είναι ότι οι θέσεις τους δεν είναι καθολικές, καθώς απορρίπτουν λίγο πολύ ρητά μια κεντρική αλήθεια της Χριστιανικής Αποκάλυψης. Αντίθετα, απηχούν ιδέες τυπικές της Ιουδαϊκής Καμπάλα και του Φραγκικού Χασιδισμού , όπως αυτή μιας καλής θεότητας που θα έπρεπε να διορθώσει το έργο ενός κακού δημιουργού, και αυτή μιας παράλογης λύτρωσης μέσω της αμαρτίας.
Αν αυτές είναι πράγματι οι ιδεολογικές ρίζες, ποιος βρίσκεται πίσω από τα παρασκήνια και υποστηρίζει τέτοιες μορφές, κρατώντας τες στη θέση τους και χρησιμοποιώντας τες ως ανατρεπτές του καθολικού δόγματος;
Μια άλλη θρησκεία.
Το πραγματικό πρόβλημα είναι ότι ένας «Χριστιανισμός» χωρίς τον Σταυρό ή τη Λύτρωση δεν είναι πλέον Χριστιανισμός, αλλά μια διαφορετική θρησκεία που τον ανάγει σε μια παραλλαγή του μεταβιβλικού Ιουδαϊσμού, που αναπτύχθηκε σε ασυμβίβαστη και εκούσια αντίθεση με τον Χριστό.
Ακόμα και τα λίγα σύμβολα και όροι της καθολικής παράδοσης που εξακολουθούν να χρησιμοποιούνται είναι κενά από την πραγματική τους σημασία και γεμάτα με ξένο περιεχόμενο που προκύπτει από μια διαστρέβλωση των ευαγγελικών διδασκαλιών (ένταξη, αποδοχή, άπειρο έλεος κ.λπ.).
Η σωτηρία, στην πραγματικότητα, απαιτεί αναγκαστικά τη μεταστροφή και τη συνεργασία του ανθρώπου υπό την επίδραση της προγενέστερης χάρης, στην οποία πρέπει να συναινέσει, ώστε οι πραγματικές χάρες να καρποφορήσουν και να στεφθούν από την πνευματική αναγέννηση του λυτρωμένου αμαρτωλού. Χωρίς αυτό, όλα στη χριστιανική ζωή χάνουν νόημα και αξία: η προσευχή, η ταπείνωση, ο ηθικός νόμος, τα Μυστήρια...
Όποιος επιθυμεί να νιώθει γαλήνη ενώ επιμένει στις πιο άθλιες κακίες, πρέπει προφανώς να εξαλείψει όλα αυτά με τις δογματικές τους προϋποθέσεις, μεταμφιέζοντας την ασέβεια με μια επίφαση θρησκείας.
Η τραγική πτυχή αυτής της συγκαλυμμένης αποστασίας είναι ότι αυτοί οι κύριοι έχουν χάσει την επαφή με την πραγματικότητα των αληθινών πιστών, οι οποίοι, ως επί το πλείστον, τους αγνοούν. Ίσως ακόμα ακούγονται μόνο σε σεμινάρια, μοναστήρια και θεολογικές σχολές, οι οποίες παράγουν -με λίγες ευτυχείς εξαιρέσεις- ιερείς και κληρικούς τόσο ιδεολογικά καθοδηγούμενους που τώρα είναι εντελώς αποκομμένοι από τους πραγματικούς Καθολικούς.
Το μόνο σημάδι που θα μπορούσε ενδεχομένως να διαπεράσει αυτόν τον νοητικό μανδύα είναι η αντίθεση στα Σόδομα και τη Σιών, που συνδέονται στενά με ένα ενιαίο ανατρεπτικό σχέδιο. Αφού, ωστόσο, πολλοί ανήκουν στους πρώτους ή εκβιάζονται ή είναι εγγεγραμμένοι στη μισθοδοσία των δεύτερων, αλίμονο σε όποιον τους επικρίνει. Ένα
ανυπέρβλητο προπύργιο
. Με το αγνό έλεος του Θεού, κατέχουμε την Καθολική πίστη και, ακριβώς γι' αυτόν τον λόγο, αναγνωρίζουμε την Άμωμη Συν-Λυτρώτρια ως μια αήττητη άμυνα, η οποία μας διαφυλάσσει στην ορθή διδασκαλία και αποκρούει μακριά μας κάθε κακή επιρροή των σύγχρονων αιρέσεων. Προστατευόμενοι προσεκτικά τόσο από δηλητηριώδεις πολεμικές όσο και από βολικό καμουφλάζ, καταφεύγουμε σαν παιδιά κάτω από τον μανδύα Της για να αφήσουμε τον εαυτό μας να προστατευτεί από Αυτήν, η οποία γνωρίζει καλά πώς να προστατεύει τα παιδιά Της από κάθε κίνδυνο.
Υπό την καθοδήγησή Της, η θρησκεία μας θα παραμείνει πάντα, με τη θεία χάρη, αυτή των Πατέρων, των Μαρτύρων και των Αγίων. Κωφεύουμε σε όλα τα άλλα, αποφασισμένοι να επιμείνουμε στην αλήθεια μέχρι θανάτου, όποιο και αν είναι το κόστος.
Επιπλέον, απολαμβάνουμε τη συντροφιά όλου του Ουρανού, ο οποίος είναι παρών και ενεργός στη γη όπως ποτέ άλλοτε, παρά οποιαδήποτε εμφάνιση για το αντίθετο.
http://www.unavox.it/ArtDiversi/DIV7559_D_Amico_
Vero_fine_di_chi_nega_la_corredenzione.html
Η ΤΡΕΛΛΑ ΤΟΥ ΠΕΡΙΣΤΕΡΙΟΥ ΚΑΙ ΟΣΩΝ ΤΟΝ ΥΠΕΡΑΣΠΙΖΟΝΤΑΙ ΑΔΙΑΦΟΡΩΝΤΑΣ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΜΙΑ ΑΛΛΗ ΠΙΣΤΗ. ΜΙΑ ΑΛΛΗ ΘΡΗΣΚΕΙΑ. ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΚΑΚΟΔΟΞΙΑ. ΟΙ ΚΑΘΟΛΙΚΟΙ ΠΑΡΟΤΙ Η ΠΙΣΤΗ ΤΟΥΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΟΣΟ ΑΠΑΙΤΗΤΙΚΗ ΟΣΟ Η ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΥΠΟΠΤΕΥΟΝΤΑΙ ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΤΑ ΣΧΕΔΙΑ ΤΟΥ ΑΝΤΙΧΡΙΣΤΟΥ ΤΑ ΟΠΟΙΑ ΕΧΟΥΝ ΞΕΚΙΝΗΣΕΙ ΗΔΗ
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου