Πηγή: Άντρεα Ζοκ
Η δυναμική των τελευταίων ωρών καταδεικνύει για άλλη μια φορά το υψηλό επίπεδο ετοιμότητας της ιρανικής ηγεσίας.
Η χθεσινή εξαιρετικά βίαιη επίθεση στη Βηρυτό από την ισραηλινή αεροπορία, που πραγματοποιήθηκε αμέσως μετά την έναρξη ισχύος της εκεχειρίας, είχε σκοπό να σαμποτάρει την ίδια την εκεχειρία. Ταυτόχρονα, ένα ισραηλινό αναγνωριστικό drone εισήλθε επίσης σε ιρανικό έδαφος, προκαλώντας αντιαεροπορική απάντηση (επισήμως επίθεση, αλλά χωρίς ζημιές).
Το Ισραήλ βασιζόταν σε μια άμεση ιρανική αντίδραση, η οποία θα είχε ανοίξει ξανά αμέσως τη σύγκρουση, καίγοντας τον χώρο για διαπραγματεύσεις (και, πράγματι, αυτό ήταν επίσης αυτό που περίμενα).
Είναι σαφές, ωστόσο, ότι τώρα ανοίγει ένα μικρό χάσμα μεταξύ των αμερικανικών και ισραηλινών προθέσεων. Οι ΗΠΑ, οι οποίες δεν είχαν κανένα σοβαρό λόγο να εισέλθουν στη σύγκρουση εξαρχής, επιδιώκουν μια φαινομενικά έντιμη έξοδο στο εσωτερικό μέτωπο. Το Ισραήλ θέλει η σύγκρουση να συνεχιστεί επ' αόριστον (αλλά φυσικά, μόνο εάν κρατήσει τον Αμερικανό Τρολ σε δεσμά, διαφορετικά μόνη της δεν θα μπορούσε να αντέξει μια παρατεταμένη στρατιωτική αντιπαράθεση).
Η ιρανική ηγεσία απάντησε στον βομβαρδισμό του Λιβάνου κλείνοντας το Στενό του Ορμούζ (που ονομαστικά άνοιξε ξανά για λίγα λεπτά), αλλά χωρίς να εκτοξεύσει πυραύλους. Με αυτόν τον τρόπο, φέρνουν τις ΗΠΑ στη δύσκολη θέση είτε να υποστηρίξουν τη σφαγή της Βηρυτού -η οποία επίσης τρομοκρατεί πολλούς συμμάχους των ΗΠΑ- είτε να αφήσουν το Ισραήλ μόνο του υπεύθυνο για τη συνέχιση της σύγκρουσης. Προς το παρόν, οι Αμερικανοί κάνουν μια πράξη ισορροπίας, αφενός ισχυριζόμενοι ότι η εκεχειρία δεν περιλάμβανε τον Λίβανο (αλλά αυτό διαψεύστηκε από τους Πακιστανούς μεσολαβητές, το μόνο τρίτο μέρος που εμπλέκεται άμεσα), και αφετέρου απειλώντας να ξαναρχίσουν τον πόλεμο εάν το στενό δεν ανοίξει ξανά (αλλά οι Ιρανοί ήταν ήδη προετοιμασμένοι για αυτό το ενδεχόμενο).
Σε αυτό το πλαίσιο, υπάρχει ένας άλλος παράγοντας που πρέπει να ληφθεί υπόψη: Ο Τραμπ θα πρέπει να ζητήσει από το Κογκρέσο άδεια για να συνεχίσει τον πόλεμο εντός είκοσι ημερών. Ο Πρόεδρος έχει 60 ημέρες αυτόνομης στρατιωτικής δράσης (υποθετικά μόνο για άμεση άμυνα έναντι επίθεσης, αλλά κατάφεραν να παρουσιάσουν έναν ακόμη επιθετικό πόλεμο ως αυτοάμυνα). Μετά από 60 ημέρες, πρέπει να λάβει έγκριση από το Κογκρέσο (αν και υπάρχει η πιθανότητα μιας επιπλέον παράτασης 30 ημερών εάν αυτή η περίοδος χρειαστεί για την ασφάλεια των εκτεθειμένων στρατευμάτων). Επί του παρόντος, η πλειοψηφία του Κογκρέσου για να εγκρίνει τη συνέχιση της σύγκρουσης δεν έχει επιτευχθεί. Επομένως, ο Τραμπ έχει περιορισμένο χρονικό πλαίσιο για να βρει μια διέξοδο από το αδιέξοδο με τρόπο που να είναι τουλάχιστον τυπικά αποδεκτός.
Διατηρώντας την πίεση στο Στενό, χωρίς να επαναλαμβάνει τη συνεχιζόμενη σύγκρουση, το Ιράν χρησιμοποιεί το ισχυρότερο όπλο του, ενώ παράλληλα αφήνει περιθώρια για πιθανή αποκλιμάκωση. Λαμβάνοντας υπόψη ότι η ιδέα του θανάτου για να σωθεί το πιο μισητό έθνος στον Γαλαξία δεν είναι πλέον δημοφιλής μεταξύ των αμερικανικών στρατευμάτων, ο χρόνος είναι με το μέρος του Ιράν.
Σε αυτό το πλαίσιο, μπορούμε να περιμένουμε άλλη μια ισραηλινή πρόκληση, που θα ρίξει λάδι στη φωτιά της συνεχιζόμενης σύγκρουσης.
Θα δούμε.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου