Πηγή: Il Fatto Quotidiano
Υπάρχει επίσης μια συστημική κρίση σχετικά με το πυρηνικό ζήτημα: Ο αρχιστράτηγος
Λούτσιο Καρατσιόλο, συντάκτης του Limes, έχει ελάχιστη εμπιστοσύνη ότι η εκεχειρία που ανακοίνωσε ο Τραμπ θα τηρηθεί, ειδικά δεδομένων των σαφών ενδείξεων πολέμου που προέρχονται από την περιοχή. Συνέντευξη από τον Σαλβατόρε Κανναβό.
Γιατί δεν πιστεύει στην εκεχειρία;
Επειδή αυτή τη στιγμή, το Ισραήλ κυβερνά με απόλυτο και ολοκληρωτικό τρόπο. Ο απίστευτα ισχυρός βομβαρδισμός της Βηρυτού αντιπροσωπεύει μια απόρριψη οποιασδήποτε συμφωνίας με το Ιράν. Και υπογραμμίζει επίσης μια απάντηση στην προφανή -και τονίζω τη λέξη- επιλογή του Τραμπ να επιδιώξει μια συμφωνία μέσω εκεχειρίας.
Γιατί προφανής;
Επειδή η εκεχειρία δεν βασίζεται στο τίποτα. τα σημεία εκκίνησης των μερών είναι πολύ μακριά για να δημιουργηθεί μια πραγματική συμφωνία. Μόλις ο Τραμπ, σε αντίθεση με τον Πακιστανό πρωθυπουργό (ο οποίος υποστηρίζεται από την Κίνα), παρενέβη λέγοντας ότι ο Λίβανος δεν περιλαμβάνεται, στην πραγματικότητα, στην εκεχειρία, ο Νετανιάχου εξαπέλυσε την κόλαση. Αλλά η κατάσταση και το μέλλον του Λιβάνου δεν μπορούν να διαχωριστούν από του Ιράν, γι' αυτό νομίζω ότι γινόμαστε μάρτυρες μιας προσποίησης στο ρινγκ.
Αναφέρατε την Κίνα: ποιο ρόλο έπαιξε;
Μου φαίνεται ξεκάθαρο ότι παρενέβη για να προσπαθήσει να καταστείλει μια κρίση που μέχρι χθες το βράδυ φαινόταν οριστική και με καταστροφικές συνέπειες. Γιατί όταν ο Τραμπ λέει ότι θα «σβήσει έναν πολιτισμό» εν μία νυκτί, σημαίνει ότι σκέφτεται τα πυρηνικά όπλα. Από τις χώρες που βρίσκονται σε σύγκρουση, άλλωστε, δύο στις τρεις, οι ΗΠΑ και το Ισραήλ, είναι πυρηνικές δυνάμεις.
Βρισκόμαστε σε ένα σημείο όπου τα πυρηνικά όπλα αποτελούν επιλογή;
Από στρατηγικής άποψης, η κατάσταση για τις ΗΠΑ είναι απελπιστική: έχουν έναν πρόεδρο που δεν έχει τον έλεγχο του εαυτού του και που παίζει με τακτικές συμφωνιών μόνο για να καταλήξει σε ελάχιστες συμφωνίες και, πάνω απ' όλα, έχει ξοδέψει όλους τους δυνατούς στρατιωτικούς πόρους. Τα πυρηνικά όπλα, που κάποτε ήταν αποτρεπτικά, διαφημίζονται όλο και περισσότερο ως το μέτρο που μπορεί να τερματίσει τις εχθροπραξίες, με την απόφαση να βρίσκεται στα χέρια του «αρχηγού».
Αλλά έχει ο Τραμπ προβλήματα εντός του αμερικανικού στρατού ή όχι;
Συγκρούσεις έχουν παρατηρηθεί εν μέσω του πολέμου. Η κρίση στην στρατιωτική ισχύ των ΗΠΑ —σε ενάμιση μήνα δεν κατάφεραν τίποτα— φαίνεται ξεκάθαρη, και εντός των αμερικανικών δυνάμεων, τόσο σε επίπεδο απλών όσο και στα υψηλότερα επίπεδα, υπάρχει εμφανής μισαλλοδοξία για τον αρχηγό. Τις τελευταίες εβδομάδες, υπήρξε μια ανταρσία στο κύριο αεροπλανοφόρο, η οποία παρουσιάστηκε ως απόφραξη αποχέτευσης, και σημάδια αυτής της δυσαρέσκειας έχουν παρατηρηθεί με την απόλυση του Αρχηγού του Γενικού Επιτελείου Στρατού. Υπάρχει μια κρίση στο σύστημα που αφορά και τη χρήση της ατομικής βόμβας: σύμφωνα με αναφορές, υπάρχουν πρόσωπα στην αλυσίδα λήψης αποφάσεων που έχουν πει όχι στη χρήση της.
Τι προβλέψεις μπορούμε να κάνουμε για το εγγύς μέλλον;
Από στρατηγικής άποψης, από σήμερα, δεν υπάρχει αμφιβολία ότι οι ΗΠΑ και το Ισραήλ βρίσκονται σε αδιέξοδο. Απλώς, ενώ το Ισραήλ θέλει να συνεχίσει τον πόλεμο, η Αμερική θέλει να βγει από αυτόν παρουσιάζοντας το αποτέλεσμα ως νίκη. Αλλά οι συνθήκες δεν είναι κατάλληλες: μετά την επανέναρξη των βομβαρδισμών από το Ισραήλ και το νέο κλείσιμο του Ορμούζ, επιστρέφουμε εκεί που ήμασταν τη νύχτα πριν από το τελεσίγραφο. Παραδόξως, το Ιράν είναι καλύτερα οπλισμένο και αντέχει περισσότερο από ό,τι πιστεύαμε προηγουμένως, και πάνω απ 'όλα, δεν υπάρχει κανείς στη χώρα που μπορεί να ανατρέψει το καθεστώς.
Ποια είναι η εντύπωσή σας για τη συμπεριφορά του Τραμπ;
Ότι υπάρχει ένα δομικό πρόβλημα: Ο Τραμπ δεν είναι ελεύθερος να λαμβάνει αποφάσεις δεδομένης της δύναμης εκβιασμού του Ισραήλ, όπως αποδεικνύεται από τις αναφορές εμπιστευτικών συναντήσεων που δημοσίευσαν οι New York Times. Μπορεί να υπάρχει μια παθολογική συνιστώσα, αλλά αυτό είναι θέμα ειδικών. Σίγουρα, παρατηρούμε ένα ασυνάρτητο μοτίβο συμπεριφοράς, μια στάση παίκτη πόκερ που απαιτεί την εξάντληση της παραδοχής της ήττας, η οποία, ωστόσο, είναι αδύνατη. Το πρόβλημα παραμένει ότι στη μεγάλη υπερδύναμη, μια απόφαση τόσο σημαντική όσο ο πόλεμος ανατίθεται σε ένα μόνο άτομο. Αυτό δεν έχει συμβεί ποτέ πριν.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου