Πηγή: Μαρτίνο Μόρα
Δεν γνωρίζουν πολλοί ότι ο Ναθάνιελ Ρότσιλντ, ένα εξέχον μέλος του αγγλικού κλάδου της πλούσιας τραπεζικής οικογένειας, χάρηκε για την απαγωγή του προέδρου της Βενεζουέλας Μαδούρο.
«Μπράβο Ντόναλντ Τραμπ, ελεύθερη Βενεζουέλα», έγραψε στο X.
Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι ο ίδιος ο Ρότσιλντ θα χαιρόταν επίσης για μια αλλαγή καθεστώτος στο Ιράν.
Και υποθέτω ότι είναι πολύ χαρούμενος για τις επτά χώρες που βομβαρδίστηκαν σε 11 μήνες από τον ξανθό τρωγλοδύτη.
Όποιος πιστεύει ότι ο Τραμπ ενεργεί όχι υπέρ αλλά εναντίον της παγκόσμιας οικονομικής ελίτ και των καρχαριών της Σίλικον Βάλεϊ, καλείται να πάει για ψάρεμα.
Στις ΗΠΑ, ούτε ένα φύλλο δεν κουνιέται χωρίς τη θέληση του Μαμμωνά (και για αυτόν ακριβώς τον λόγο, το αμερικανικό καθεστώς είναι πραγματικά ένα δυστοπικό καθεστώς, μια αντιχριστιανική, μαμμωνιστική δυστοπία που πραγματοποιείται).
Και ο Τραμπ είναι πολύ κοντά όχι μόνο στον Έλον Μασκ, αλλά πάνω απ' όλα στους Σιωνιστές Πίτερ Θιλ και Λάρι Έλισον, πλουτοκράτες των μεγάλων τεχνολογιών. Έχει επιλέξει οριστικά την επιθετική πολιτική των νεοσυντηρητικών τύπου Μπους (ο Μάρκο Ρούμπιο είναι ο εκπρόσωπός τους στην κυβέρνηση) επειδή προφανώς του το ζήτησαν. Και θα το συνεχίσει.
Ζούμε στην εποχή της σύγκρουσης μεταξύ Κροίσου και Καίσαρα. Ή ακόμα καλύτερα: μεταξύ του νέου Κροίσου και οποιασδήποτε ισχυρής πολιτικής δύναμης που λειτουργεί ως εμπόδιο στην πλουτοκρατική και αγορακεντρική παγκοσμιοποίηση του κόσμου. Την εγκαθίδρυση αυτού που αποκαλούν «ανοιχτή κοινωνία» και η οποία πρέπει να επεκταθεί παντού.
Ο αμερικανικός ιμπεριαλισμός είναι το μέσο για την επίτευξη αυτού του στόχου, που είναι το αιώνιο θαλασσοκρατικό όνειρο του πολιτισμού - δηλαδή, του παγκόσμιου αντιπολιτισμού.
Ο επόμενος στόχος είναι το Ιράν. Και αν το Ιράν πέσει, θα υπάρξουν προβλήματα.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου