Πηγή: La Stampa
Αν το Ισραήλ απορρίπτει κάθε ηθική και μετατρέπει τους άλλους σε εχθρούς, αυτό που είναι εντυπωσιακό σε όλη αυτή την υπόθεση είναι η παραβίαση κάθε νόμου, όχι μόνο του διεθνούς δικαίου.
(Anna Foa – lastampa.it) – Η υπόθεση του Παγκόσμιου Στόλου Sumud παραμένει βαθιά ανησυχητική, ακόμη και μετά την αποβίβαση στην Κρήτη των ακτιβιστών που απήχθησαν από το Ισραήλ σε διεθνή ύδατα. Πρώτον, δεν έχουν απελευθερωθεί όλοι. Δύο από αυτούς, μεταξύ των διοργανωτών, μεταφέρθηκαν στο Ισραήλ με την κατηγορία της σύνδεσης με τρομοκρατικές οργανώσεις και της συμμετοχής σε παράνομες δραστηριότητες. Πρόκειται για έναν Βραζιλιάνο, τον Thiago Avila, και έναν Παλαιστίνιο με ισπανική υπηκοότητα, τον Saif Abu Keshek. Η σύλληψή τους φαίνεται να έχει ως στόχο να προσδώσει αξιοπιστία στις κατηγορίες της ισραηλινής κυβέρνησης ότι ο στολίσκος συνδέεται με τη Χαμάς. Το γεγονός ότι ο στολίσκος είναι φορτωμένος με προμήθειες, όχι με όπλα, τους φαίνεται ασήμαντο. Είναι μια ειρηνική πολιτική διαμαρτυρία, που στοχεύει στη ρήξη του παράνομου αποκλεισμού της Λωρίδας, αλλά αυτό από μόνο του τον καθιστά κίνδυνο για το Ισραήλ.
Αλλά η σύλληψη αυτών των δύο ακτιβιστών και η απέλασή τους στο Ισραήλ εγείρει πολλές ανησυχίες, επειδή οι συνθήκες κράτησης των φερόμενων ως «τρομοκρατών» στις ισραηλινές φυλακές χαρακτηρίζονται, σύμφωνα με όλες τις μαρτυρίες, από κάθε είδους βία , σε τέτοιο βαθμό που εξήντα από τους ακτιβιστές που αποβιβάστηκαν στην Κρήτη έχουν κάνει απεργία πείνας για να επιτύχουν την απελευθέρωσή τους και ότι έχει υποβληθεί αίτημα παρέμβασης από δύο Ιταλούς βουλευτές στην κυβέρνηση, καθώς ο ένας από τους δύο απήχθη σε πλοίο που έφερε ιταλική σημαία.
Οι ανησυχίες για την τύχη τους επιδεινώνονται από το γεγονός ότι κατά τη διάρκεια της νύχτας που πέρασαν στο ισραηλινό πλοίο που τους μετέφερε στην Κρήτη, οι ακτιβιστές υπέστησαν σοβαρή κακοποίηση, όπως κατέθεσαν πολλοί από αυτούς. Φωτογραφίες δείχνουν άτομα με σπασμένες μύτες και μελανιασμένα μάτια, και οι μαρτυρίες επιβεβαιώνουν αυτή τη μεταχείριση. Υπάρχουν ακόμη πιο σοβαρά προηγούμενα. Το 2010, επιβιβάστηκαν στο Freedom Flotilla I, και πάλι σε διεθνή ύδατα, με αποτέλεσμα τον θάνατο εννέα ακτιβιστών, όλοι Τούρκοι εκτός από έναν Αμερικανό. Και γνωρίζουμε ότι η βία και η ταπείνωση ήταν επίσης εμφανείς τον περασμένο Οκτώβριο στη μεταχείριση που επιβλήθηκε στους ακτιβιστές του Flotilla που μεταφέρθηκαν στο Ισραήλ.
Το γεγονός παραμένει ότι η επίθεση έλαβε χώρα σε διεθνή ύδατα, 600 μίλια από τη Γάζα, και ότι οι ακτιβιστές στα 22 πλοία που δέχτηκαν την επίθεση «απήχθησαν» και δεν συνελήφθησαν. Ο Ισραηλινός Υπουργός Άμυνας Κατς δήλωσε ότι η ισραηλινή νομοθεσία το επιτρέπει. Είναι εκπληκτικό το γεγονός ότι η ισραηλινή νομοθεσία επιτρέπει ρητά πράξεις που θεωρούνται «πειρατεία» από το διεθνές δίκαιο, τους νόμους των εμπλεκόμενων χωρών και το δίκαιο της θάλασσας.
Όσο για το γεγονός ότι οι απαχθέντες μετανάστες δεν μεταφέρθηκαν στο Ισραήλ και δεν απελάθηκαν από εκεί, αλλά αφέθηκαν ελεύθεροι στην Κρήτη, εντός της Ευρωπαϊκής Ένωσης, αυτό οφείλεται στην πίεση της Ιταλίας και της Γερμανίας. Η Μελόνι δήλωσε ότι δεν κατάλαβε τον σκοπό του στολίσκου, αλλά καταδίκασε την επίθεση σε διεθνή ύδατα και ότι η κυβέρνηση έχει εργαστεί για να εξασφαλίσει την απελευθέρωσή τους στην Κρήτη.
Αυτό που είναι εντυπωσιακό σε όλη αυτή την υπόθεση είναι η παραβίαση κάθε νόμου, όχι μόνο του διεθνούς δικαίου. Φαίνεται ότι το Ισραήλ καθοδηγείται από την επιθυμία για αυτοκαταστροφή και την απόρριψη όλων των ηθικών κανόνων, επιδεικνύοντας παντού τη δύναμή του, επιδεικνύοντας την ικανότητά του να δρα οπουδήποτε χωρίς δισταγμό. Σίγουρα, βασικό ρόλο σε όλα αυτά παίζει η επιθυμία να αποτραπεί η υπόθεση του Στολίσκου από το να πυροδοτήσει ένα κύμα αντίθεσης στην πολιτική της ισραηλινής κυβέρνησης, όπως συνέβη με τις μαζικές διαδηλώσεις τον περασμένο Σεπτέμβριο σε μεγάλο μέρος του κόσμου. Αλλά υπάρχουν και άλλα. Υπάρχει η επιθυμία για απομόνωση, μια πλήρης απόρριψη των άλλων, που όλοι θεωρούνται εχθροί και αντισημίτες. Οι επαναλαμβανόμενες πράξεις κατά των Χριστιανών, από τον βανδαλισμό των σταυρών μέχρι τη σωματική επίθεση σε μοναχές, όπως στο επεισόδιο που καταγράφηκε τις τελευταίες ημέρες στην Ιερουσαλήμ, το αποδεικνύουν αυτό. Η πειρατεία είναι ένα πολύ σοβαρό έγκλημα, όπως και ο ξυλοδαρμός ανυπεράσπιστων κρατουμένων. Όποιος δεν είναι ευχαριστημένος με αυτή την παρακμή του εβραϊκού κράτους, αλλά εξακολουθεί να θεωρεί το Ισραήλ ως μια χώρα που βιώνει ισχυρή αντίσταση στις πολιτικές της κυβέρνησής της και ως εκ τούτου εξακολουθεί να είναι ικανή να σωθεί από την αυτοκαταστροφή, θα πρέπει να κάνει ό,τι περνάει από το χέρι του για να υψώσει τη φωνή του και να καταγγείλει γεγονότα σαν κι αυτό. Ένα από τα πολλά, λιγότερο σοβαρό από τους δεκάδες χιλιάδες θανάτους στη Γάζα, σίγουρα, αλλά ενδεικτικό μιας ολοένα και ταχύτερης επιδείνωσης του πολιτικού κλίματος του εβραϊκού κράτους.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου