Πηγή: Red Jackets
Εκτός από τα ερωτήματα σχετικά με τη χρήση εκβιασμού από τη Μοσάντ (ποιον άλλον;), αυτό που φαίνεται πιο εντυπωσιακά εμφανές σε όσα προκύπτουν από την υπόθεση Έπσταϊν είναι η σύνδεση μεταξύ ενός εξωφρενικά δυσανάλογου επιπέδου πλούτου και διαφθοράς (συμπεριλαμβανομένης, ενδεικτικά, της σεξουαλικής). Υπάρχει μια αυταπάτη παντοδυναμίας που επιδιώκει ικανοποίηση σε κάθε πιθανή μορφή απεριόριστης άσκησης εξουσίας - είτε πρόκειται για μια γυναίκα, ένα παιδί, μια τάξη ή ένα έθνος. Σε αυτό το εγγενώς διεστραμμένο χούμους, η εμφάνιση ενός μαστροπού είναι απλώς - και για άλλη μια φορά - το πνεύμα του καπιταλισμού που εκδηλώνεται: όπου υπάρχει μια ευκαιρία, την αρπάζει, χωρίς δισταγμό. Η επακόλουθη οριστικοποίηση πολύ πιο καθορισμένων πρακτικών εξουσίας είναι απλώς ένα επακόλουθο. Αν ο Έπσταϊν δεν ήταν Εβραίος, ίσως το θέμα να μην είχε φτάσει στο σημείο που ήταν, κάτι που ήταν δυνατό μόνο χάρη στην προφανή εκβιαστική υποστήριξη της Μοσάντ στο παρασκήνιο και τον πιθανό ρόλο μεσολάβησης που ανέλαβαν οι αγγλοσαξονικές σιωνιστικές ελίτ για να τον συνδέσουν με «τους ανθρώπους που έχουν σημασία».
Όταν ο Έπσταϊν λέει ότι «οι γκοίμ [δηλαδή, οι μη Εβραίοι - επιμ.] υπάρχουν για να υπηρετούν τον λαό του Ισραήλ», ωστόσο, μας λέει και κάτι περισσότερο για το είδος της σχέσης που επιδιώκουν οι Σιωνιστές με την υπόλοιπη ανθρωπότητα. Και ίσως αυτό εξηγεί επίσης γιατί όλοι οι Δυτικοί ηγέτες σήμερα είναι τόσο πρόθυμοι να δείξουν την πίστη τους στον Ισραηλινό Μολόχ.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου