Πηγή: Λορέντζο Μέρλο
Μια μπανάλ αποκάλυψη των γελοίων τεχνασμάτων του Τραμπ. Ποιος δεν θα μπορούσε να τις βρει σχετικές με τη συμπεριφορά της μαριονέτας του Λευκού Οίκου εν ώρα υπηρεσίας; Ίσως εκείνους που σας παροτρύνουν να ψηφίσετε; Ή εκείνους που λένε «Η Αμερική είναι φίλος μας». Η λίστα με τους άτακτους στον καναπέ είναι μεγάλη. Αν τους απαριθμήσουμε όλους, δεν θα προλάβουμε να καταρρεύσει γύρω μας ο χάρτινος ουρανός του Τρούμαν και να αποκαλύψει τη δημοκρατική αρχιτεκτονική -φυσικά- που τον στήριξε.
Θα μπορούσε ένα άτομο να αντέξει το βάρος της καταστροφής; Θα μπορούσε να αντέξει την κατάρρευση του βιογραφικού του ιστού - δηλαδή, όλων όσων του επιτρέπουν να ισχυρίζεται ότι είναι ζωντανός, ότι υπάρχει, ότι κατέχει το νόημα που του επιτρέπει να σχεδιάζει και να δημιουργεί ένα μέλλον; Θα μπορούσε εμείς, ο καθένας από εμάς, να δει αποκαλυπτόμενο στον κόσμο αυτό που κρύβουμε από όλους τους άλλους; Θα μπορούσε ένας άγιος να ισχυριστεί ότι αναγνωρίζεται στην διαβολική του ύπαρξη; Γενικά όχι. Γενικά, ο καθένας από εμάς θα βυθιζόταν στην απώλεια, δηλαδή σε εκείνο το υπαρξιακό μέρος όπου έρχεται στο μυαλό η σκέψη να αφαιρέσουμε τη ζωή μας, αφού μόνο στον θάνατο αναγνωρίζουμε μια διέξοδο από αυτή την αφόρητη κατάσταση.
Θα μπορούσε, λοιπόν, ο Τραμπ να αποφύγει τον εκβιασμό του εβραϊκού λόμπι που δεν βλέπει ζωές και ανθρώπους -μεταξύ του μεγάλου δείγματος, βλέπει τη Γάζα- αλλά να παίζει χαρτιά που θυσιάζονται για να κερδίσει το παιχνίδι;
Το φάσμα του φακέλου Epstein, το βάθος του, το εύρος της ανθρωπότητας που περιλαμβάνει - ποιος θα μπορούσε να παραμείνει άτρωτος στον τρόμο; Ποιος δεν θα υποκλιόταν στη θέληση εκείνων που τον κρατούν αιχμάλωτο; Ποιος θα μπορούσε να έχει τους απαραίτητους πόρους για να τον εκβιάσει για να σωθεί;
Ποιος άνθρωπος θα μπορούσε να βαδίσει αλώβητος μέσα από τον παγκόσμιο δημόσιο χλευασμό; Ποιος θα μπορούσε να αναλάβει την ευθύνη για την κατάρρευση των Ηνωμένων Πολιτειών και, πάνω απ' όλα, για την απώλεια της σχετικής παγκόσμιας ηγεμονίας τους ή για τη διατήρηση ό,τι έχει απομείνει από αυτήν;
Δεν θα έκανε κανείς κάτι, για να ξεφύγει από την αβάσταχτη ντροπή και τον απόλυτο χλευασμό, συμπεριλαμβανομένου του εκμεταλλευτικού είδους, του οποίου θα ήταν ο ίδιος στόχος; Δεν θα απήγαγαν έναν Πρόεδρο; Δεν θα μιλούσαν για ένα κομμάτι γης που ανήκει σε άλλο κράτος, σαν να ήταν στη διάθεσή τους; Δεν θα υποστήριζαν τις σιωνιστικές αδικίες;
Οι εκλεκτοί άνθρωποι, με τα οικονομικά τους λόμπι και τη Μοσάντ τους, μπορούν, αυστηρά μιλώντας, να επιδοθούν σε οτιδήποτε. Αν μπορούν, υπό προεδρικό πρόσχημα, να παρακάμψουν τη διεθνή τάξη και να γνωρίζουν ότι δεν θα υποστούν καμία συνέπεια, τουλάχιστον νομική, δεν μπορούν να μας φερθούν σε όλους όπως φέρονται στον Τραμπ - δηλαδή, να τον θεωρήσουν ένα χαρτί στο τρέχον χέρι τού παιχνιδιού, πώς και σε ποιο βαθμό θα είναι απαραίτητο αυτό;
Αν, επομένως, μπορεί να είναι μια κοινότοπη παρατήρηση να αναγνωρίσουμε την longa manus Zionista στη συμπεριφορά του Τραμπ από την εκλογή του ως απλή συμμόρφωση με εντολές από πάνω και από το παρασκήνιο, στη σκιά των οποίων βρίσκονται οι κάτοχοι του φακέλου Epstein, ποιός καλύτερα από τον Ντόναλντ, πρώτα προστατευμένος και μετά ξεγελασμένος, θα μπορούσε να αποδείξει τη σιωνιστική δύναμη που διαταράσσει και επισκιάζει τον κόσμο;
Ασήμαντο καί banal ναι, αλλά όχι για όλους. Όχι για τους ανόητους ψηφοφόρους τού καναπέ, της δημοκρατίας, της ελεύθερης μετανάστευσης, της κυκλοφορίας υποτιθέμενων ιών και εγγυημένων αλλοιωτικών ουσιών, της ζωής με πόντους και της παρακολουθούμενης, της οικολογίας εις βάρος μας, της θεραπείας (εσείς για ό,τι έχουμε κάνει), της διαγραφής πολιτισμών, του Πούτιν που αν και προειδοποιεί για τον κίνδυνο της 5ης Φεβρουαρίου 2026, της ημέρας που θα λήξει η συνθήκη New Start για τον περιορισμό των εξοπλισμών, εξακολουθεί να ευθύνεται για την κατάρρευση του κόσμου, για εκείνες του θύματος και του επιτιθέμενου, για τις αυτοποιητικές αλλαγές καθεστώτος και όχι υποκινούμενες και χρηματοδοτούμενες από τη CIA και τη Μοσάντ, για τα σαρκαστικά γέλια για τις χημικές ουρές, για το βιώσιμο όσο είναι καπιταλιστικό, που μας δίνει τον καλύτερο δυνατό κόσμο, για το πόσο όμορφα κάνουμε σκι , για το πόσο υπέροχο είναι το κάθετο δάσος , για τη λογοκρισία ως σωστή και ακίνδυνη, για την αδυναμία να δούμε στο Χόλιγουντ, ένα από τα πιο σημαντικά ηνία για να καθοδηγήσει την άμαξα του κόσμου, για τον απεριόριστο θαυμασμό για το δρεπάνι (διαβάστε τεχνητή νοημοσύνη, του βαθύ κράτους που δεν υπάρχει, τήν εξύμνηση της αφυπνισμένης κουλτούρας, της βέβαιης αυτοκτονίας του Έπσταϊν, του Λι Χάρβεϊ Όσβαλντ ως δολοφόνου του Τζον Φιτζέραλντ Κένεντι, της 11ης Σεπτεμβρίου από τους Ισλαμιστές, του «δώσε το στον σατανικό θεωρητικό συνωμοσίας όταν του πεις την έννοια της πυραμίδας στο χαρτονόμισμα του δολαρίου», της επιστήμης über alles και ξένης προς το να γίνει εμπόρευμα στην αγορά εξουσίας, της προσκόλλησης στην ιδεολογία του νεοφεμινισμού.
Καθόλου ασήμαντο, γιατί κάθε προσπάθεια να τους ξυπνήσεις από τον λήθαργό τους διαβάζοντας και ξαναδιαβάζοντας το «Βραδινό Παραμύθι», το μόνο βιβλίο που έχουν στο κομοδίνο τους, είναι καταδικασμένη σε αποτυχία. Και είναι κατανοητό. Τι άλλο θα μπορούσες να τους πεις αν η επαναλαμβανόμενη αντίδρασή τους, «Τότε πήγαινε να ζήσεις στη Ρωσία», δεν αποδείκνυε ότι είσαι ο πιο ηλίθιος από τους δύο.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου