Francesca Albanese
Λιντσαρίσματα και γενοκτονία
από τον Pino Cabras - 12/02/2026
Πηγή: Πίνο Κάμπρας
Η λασπολογία από τόσους πολλούς υποστηρικτές της Γενοκτονίας του Μπίμπι, που εξαπλώθηκε σε όλη τη Γαλλία και την Ιταλία, κατά της Φραντσέσκα Αλμπάνεζε (Ειδικής Εισηγήτριας του ΟΗΕ για την κατάσταση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στα Κατεχόμενα Παλαιστινιακά Εδάφη) δεν ξέσπασε εξαιτίας ούτε μιας πρότασης που είπε. Ξέσπασε επειδή η Αλμπάνεζε τόλμησε να σπάσει τη σιωπή για ένα ΣΥΣΤΗΜΑ.
Η Αλμπάνεζε έκανε αυτό που απαιτεί το διεθνές δίκαιο και αυτό που φοβούνται πολλές δυτικές κυβερνήσεις: χαρτογράφησε τις οικονομικές, βιομηχανικές και πολιτικές συνενοχές που καθιστούν δυνατή τη γενοκτονία μπροστά στα μάτια του κόσμου. Συνέδεσε βόμβες, χρηματοοικονομικά δίκτυα, στρατιωτικές τεχνολογίες και διπλωματικές συγκαλύψεις. Έβαλε ονόματα εκεί που συνήθως βρίσκονται μόνο αφαιρέσεις και ασαφή επιχειρήματα. Πώς τολμά να αναφέρει ονόματα;
Και τότε ξεκίνησε η επιχείρηση απονομιμοποίησης.
Το σενάριο είναι γνωστό και ισχύει και για την ομιλία της στη Ντόχα. Παίρνεις ένα απόσπασμα από έναν περίπλοκο λόγο για τις συστημικές ευθύνες, το περικόπτεις, το διαστρεβλώνεις και το παρουσιάζεις ως επίθεση στην ίδια την ύπαρξη του Ισραήλ. Τότε ενεργοποιείται το αντανακλαστικό του Παβλόφ, το πιο χρήσιμο για όσους βρίσκονται στην εξουσία: η αυτόματη εξίσωση μεταξύ της κριτικής του πραγματικά υπάρχοντος Σιωνισμού - του ιστορικού, πολιτικού και στρατιωτικού Σιωνισμού που παράγει κατοχή, απαρτχάιντ και καταστροφή, αυτό που αποκαλώ «Πραγματικό Σιωνισμό» - και του αντισημιτισμού.
Είναι μια τεχνική ιδεολογικής θωράκισης. Χρησιμεύει στην αποτροπή οποιασδήποτε ανάλυσης των πραγματικών δομών της εξουσίας, μετατρέποντας την καταγγελία των εγκλημάτων σε έγκλημα.
Δεν είναι τυχαίο ότι τον Ιούλιο του 2025, οι κυρώσεις των ΗΠΑ κατά τής Αλμπανέζε ενεργοποιήθηκαν λίγες μόνο ώρες μετά τη δημοσίευση του φακέλου της για την οικονομική συνενοχή στη γενοκτονία. Ο Υπουργός Εξωτερικών Ρούμπιο δεν αντιδρούσε σε απλά λόγια. Αντιδρούσε στη διατάραξη μιας ισορροπίας. Αντιδρούσε στο γεγονός ότι κάποιος είχε διαλύσει την αφήγηση της αναπόφευκτης σύγκρουσης και είχε αποκαλύψει τη λειτουργία μιας παγκόσμιας μηχανής πολέμου και κέρδους. Μια αλυσίδα εφοδιασμού που ξεκίνησε με τα μεγάλα ψηφιακά συγκροτήματα και συνδέθηκε με τις βιομηχανίες στρατιωτικής παραγωγής. Μια συνεχής γραμμή μεταξύ μιας γούρνας και ενός σφαγείου.
Όσοι σήμερα προσποιούνται ότι η Αλμπανέζε σκέφτεται με μανιχαϊστικούς όρους αντιστρέφουν την πραγματικότητα. Ο μανιχαϊσμός είναι αυτός εκείνων που διαιρούν τον κόσμο μεταξύ δικαιολογημένης βίας και απερίγραπτης βίας. Μεταξύ του διεθνούς δικαίου που εφαρμόζεται στους εχθρούς και της ασυλίας που εγγυάται στους συμμάχους.
Το πολιτικό κρίσιμο σημείο είναι ακριβώς αυτό που προσπάθησα να αποκαλύψω στο βιβλίο μου «Ενάντια στον Πραγματικό Σιωνισμό»: η ύπαρξη ενός ιδεολογικού τεχνάσματος που μετατρέπει την κριτική στις συγκεκριμένες πολιτικές ενός κράτους σε απόλυτο ταμπού. Ένα τέχνασμα που αδειάζει την ιστορική μνήμη του αντισημιτισμού για να τη χρησιμοποιήσει ως ασπίδα γεωπολιτικής ατιμωρησίας.
Η υπεράσπιση του δικαιώματος ανάλυσης των δομικών ευθυνών της γενοκτονίας δεν σημαίνει επίθεση σε έναν λαό. Σημαίνει υπεράσπιση της ίδιας της ιδέας ότι το διεθνές δίκαιο είναι παγκόσμιο και όχι ένα επιλεκτικό εργαλείο στα χέρια των δυνάμεων.
Επειδή η αλήθεια που επιδιώκουν να σβήσουν είναι απλή και βάναυση: οι σύγχρονες γενοκτονίες δεν υποστηρίζονται από όπλα. Υποστηρίζονται από τράπεζες, συμβόλαια, λόμπι, εφησυχασμένη διπλωματία και ιδιοτελή σιωπή. Αυτές οι δομές είναι ο «εχθρός της ανθρωπότητας» που καταγγέλλει η Αλμπανέζε. Ούτε κράτος, ούτε λαός, ούτε εθνοτική ομάδα, ούτε θρησκεία.
Και ακριβώς αυτό το σύστημα αντιδρά λυσσαλέα σήμερα, βρίσκοντας τόσους πολλούς μικροπολιτικούς και ιερόδουλους έτοιμους να τραβήξουν την προσοχή.
Πηγή: Πίνο Κάμπρας
Η λασπολογία από τόσους πολλούς υποστηρικτές της Γενοκτονίας του Μπίμπι, που εξαπλώθηκε σε όλη τη Γαλλία και την Ιταλία, κατά της Φραντσέσκα Αλμπάνεζε (Ειδικής Εισηγήτριας του ΟΗΕ για την κατάσταση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στα Κατεχόμενα Παλαιστινιακά Εδάφη) δεν ξέσπασε εξαιτίας ούτε μιας πρότασης που είπε. Ξέσπασε επειδή η Αλμπάνεζε τόλμησε να σπάσει τη σιωπή για ένα ΣΥΣΤΗΜΑ.
Η Αλμπάνεζε έκανε αυτό που απαιτεί το διεθνές δίκαιο και αυτό που φοβούνται πολλές δυτικές κυβερνήσεις: χαρτογράφησε τις οικονομικές, βιομηχανικές και πολιτικές συνενοχές που καθιστούν δυνατή τη γενοκτονία μπροστά στα μάτια του κόσμου. Συνέδεσε βόμβες, χρηματοοικονομικά δίκτυα, στρατιωτικές τεχνολογίες και διπλωματικές συγκαλύψεις. Έβαλε ονόματα εκεί που συνήθως βρίσκονται μόνο αφαιρέσεις και ασαφή επιχειρήματα. Πώς τολμά να αναφέρει ονόματα;
Και τότε ξεκίνησε η επιχείρηση απονομιμοποίησης.
Το σενάριο είναι γνωστό και ισχύει και για την ομιλία της στη Ντόχα. Παίρνεις ένα απόσπασμα από έναν περίπλοκο λόγο για τις συστημικές ευθύνες, το περικόπτεις, το διαστρεβλώνεις και το παρουσιάζεις ως επίθεση στην ίδια την ύπαρξη του Ισραήλ. Τότε ενεργοποιείται το αντανακλαστικό του Παβλόφ, το πιο χρήσιμο για όσους βρίσκονται στην εξουσία: η αυτόματη εξίσωση μεταξύ της κριτικής του πραγματικά υπάρχοντος Σιωνισμού - του ιστορικού, πολιτικού και στρατιωτικού Σιωνισμού που παράγει κατοχή, απαρτχάιντ και καταστροφή, αυτό που αποκαλώ «Πραγματικό Σιωνισμό» - και του αντισημιτισμού.
Είναι μια τεχνική ιδεολογικής θωράκισης. Χρησιμεύει στην αποτροπή οποιασδήποτε ανάλυσης των πραγματικών δομών της εξουσίας, μετατρέποντας την καταγγελία των εγκλημάτων σε έγκλημα.
Δεν είναι τυχαίο ότι τον Ιούλιο του 2025, οι κυρώσεις των ΗΠΑ κατά τής Αλμπανέζε ενεργοποιήθηκαν λίγες μόνο ώρες μετά τη δημοσίευση του φακέλου της για την οικονομική συνενοχή στη γενοκτονία. Ο Υπουργός Εξωτερικών Ρούμπιο δεν αντιδρούσε σε απλά λόγια. Αντιδρούσε στη διατάραξη μιας ισορροπίας. Αντιδρούσε στο γεγονός ότι κάποιος είχε διαλύσει την αφήγηση της αναπόφευκτης σύγκρουσης και είχε αποκαλύψει τη λειτουργία μιας παγκόσμιας μηχανής πολέμου και κέρδους. Μια αλυσίδα εφοδιασμού που ξεκίνησε με τα μεγάλα ψηφιακά συγκροτήματα και συνδέθηκε με τις βιομηχανίες στρατιωτικής παραγωγής. Μια συνεχής γραμμή μεταξύ μιας γούρνας και ενός σφαγείου.
Όσοι σήμερα προσποιούνται ότι η Αλμπανέζε σκέφτεται με μανιχαϊστικούς όρους αντιστρέφουν την πραγματικότητα. Ο μανιχαϊσμός είναι αυτός εκείνων που διαιρούν τον κόσμο μεταξύ δικαιολογημένης βίας και απερίγραπτης βίας. Μεταξύ του διεθνούς δικαίου που εφαρμόζεται στους εχθρούς και της ασυλίας που εγγυάται στους συμμάχους.
Το πολιτικό κρίσιμο σημείο είναι ακριβώς αυτό που προσπάθησα να αποκαλύψω στο βιβλίο μου «Ενάντια στον Πραγματικό Σιωνισμό»: η ύπαρξη ενός ιδεολογικού τεχνάσματος που μετατρέπει την κριτική στις συγκεκριμένες πολιτικές ενός κράτους σε απόλυτο ταμπού. Ένα τέχνασμα που αδειάζει την ιστορική μνήμη του αντισημιτισμού για να τη χρησιμοποιήσει ως ασπίδα γεωπολιτικής ατιμωρησίας.
Η υπεράσπιση του δικαιώματος ανάλυσης των δομικών ευθυνών της γενοκτονίας δεν σημαίνει επίθεση σε έναν λαό. Σημαίνει υπεράσπιση της ίδιας της ιδέας ότι το διεθνές δίκαιο είναι παγκόσμιο και όχι ένα επιλεκτικό εργαλείο στα χέρια των δυνάμεων.
Επειδή η αλήθεια που επιδιώκουν να σβήσουν είναι απλή και βάναυση: οι σύγχρονες γενοκτονίες δεν υποστηρίζονται από όπλα. Υποστηρίζονται από τράπεζες, συμβόλαια, λόμπι, εφησυχασμένη διπλωματία και ιδιοτελή σιωπή. Αυτές οι δομές είναι ο «εχθρός της ανθρωπότητας» που καταγγέλλει η Αλμπανέζε. Ούτε κράτος, ούτε λαός, ούτε εθνοτική ομάδα, ούτε θρησκεία.
Και ακριβώς αυτό το σύστημα αντιδρά λυσσαλέα σήμερα, βρίσκοντας τόσους πολλούς μικροπολιτικούς και ιερόδουλους έτοιμους να τραβήξουν την προσοχή.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου